De ontwikkelingen van Lu-Sanne Yao Raaphorst

Lu-Sanne  

 

Reactie plaatsen:
Wij zouden het leuk vinden als jullie een reactie op ons web-log willen achterlaten. Dat kan op de volgende manier:

Bij ieder log staat "reacties", als je daar op klikt kun je aan de gang. Je vult dan vervolgens je naam en je e-mail adres in. (Mijn URL kun je leeglaten) in het kader kun je je tekst intypen.

Daar onder staat in een klein zwart blokje een combinatie van 6 cijfers/letters deze "code" geef je in het lege blokje daarnaast weer opnieuw in. Klik op reageren.

Lucca en Pisa

Vandaag hebben we Lucca met een bezoek vereerd. Van verschillende kanten hadden we gehoord dat dat echt de moeite waard was. Nou was het zeker een mooie plaats en we hebben lekker door de straatjes gelopen en een heel stuk over de stadsmuur waar Lucca zo beroemd om is maar toch vonden wij het minder leuk dan San Gimignano. Misschien omdat ik me er een hele andere voorstelling van gemaakt had, ik weet het niet precies. Omdat we toen  in de buurt van Pisa waren hebben we nog even getwijfeld of we daar nog wel langs moesten gaan want we merkten ook wel aan Lu-Sanne dat zij het op een gegeven moment allemaal wel gezien had. Maar goed, we zijn toch naar Pisa gegaan en hebben daar geen spijt van. Toeristisch? Ja absoluut, maar gewoon stiekem toch heel leuk! Lu-Sanne kon “die scheve toren” ook wel waarderen en het geslenter langs de marktkraampjes met prularia vond ze ook erg leuk. Ze heeft van ons nog een echt kittig meiden tasje gehad en  ze wilde zo heel erg graag een beeldje van de toren van Pisa met een lampje erin dat ze daar haar centjes die ze mee genomen had voor een deel  aanbesteed heeft. Pisa heeft ze echt gewaardeerd om de scheve toren en van Lucca  is alleen de speeltuin blijven hangen waar de auto vlak bij geparkeerd stond en waar ze nog even lekker heeft kunnen rondhuppelen. Tja, ze is (tot nu toe) echt altijd heel erg geïnteresseerd geweest in allerlei bezienswaardigheden maar deze vakantie is het naar ons idee wel minder dan vorig jaar in Frankrijk. Je hoort vanaf de achterbank wel heel regelmatig, kijk eens wat een mooi uitzicht en ze heeft heel veel foto’s gemaakt maar het zou leuk zijn als het weer nog iets mooier werd zodat ze lekker in het zwembad kon voor de nodige afwisseling van al het cultuur happen. Qua weer hebben we overigens vandaag niet te klagen gehad. Het begon allemaal een beetje waterig en de voorspellingen waren niet geweldig (regen en onweer) maar het is heel de dag droog geweest en we hadden alle 3 een lange broek aan die ’s middags best kort had mogen zijn. In Pisa was het toch zo’n 25 graden. Maar ja, als de vooruitzichten ’s morgens nog niet zo geweldig zijn gaan we niet de hele dag hopen dat we misschien naar het zwembad kunnen. Maar eens kijken wat de dag van morgen ons gaat brengen.

Ciao

Toscane 2011

Hier even een berichtje vanuit Toscane. Gisteren hebben we de plaats Empoli bezocht. Daar bleek een 1 mei demonstratie aan de gang (althans zo noem ik het maar) en daar stond een ambulance standby, politiebusjes en een soort van ME, weliswaar tegen de boom geleund maar al met al niet echt een gezellige boel dus dat hebben we maar snel achter ons gelaten. ’s Middags werd het prachtig weer en hebben we lekker bij het zwembad gezeten. Lu-Sanne wilde perse het water in en daar is een zwembad natuurlijk ook voor maar het water was zo koud, zo verschrikkelijk koud dat ik het niet op kon brengen om verder te gaan dan m’n enkels en dan nog even heel kort. Gelukkig is papa meer van het kaliber bikkel en heeft ze zich prima met hem vermaakt in het water. Toch bleef ze vandaag steeds vragen waarom ik het zwembad niet in geweest was. Ik had toch m’n badpak aan? Tja alsof je het daar lekker warm van krijgt!

Vandaag hebben we de plaats San Gimignano  bezocht. Erg dichtbij en erg leuk. Echt van die smalle straatjes, klimmen, winkeltjes, ons eerste heerlijke Italiaanse ijsco, en mooie uitzichten. Nu hadden wij bedacht dat we vanmiddag wel weer bij het zwembad zouden gaan liggen en ik had Lu-Sanne beloofd vandaag tot aan m’n knieën mee het water in te gaan maar op de terugweg begon het stevig te regenen en viel de temperatuur gelijk 6 of 7 graden naar beneden. Einde van ons zwembadverhaal voor vandaag. Dus maar even lekker een boekje gelezen en Lu-Sanne heeft een filmpje gekeken en vanmiddag hebben we nog wat boodschappen gedaan en toen was het al wel weer droog. Dus vanavond na het eten hebben we nog een mooie wandeling over het terrein hier gemaakt. Dat loopt dus helemaal naar beneden en dan zie je alles ineens weer vanaf een ander perspectief. De weersverwachtingen voor morgen en woensdag zijn niet geweldig dus morgen maken we er maar een ontdekkingsdag van hier in Toscane. Straks eens even bekijken wat het gaat worden.

Knuffel van ons drietjes

Dag 2009, hallo 2010

Lieve allemaal, op het randje van het "oude jaar" heeft Lu-Sanne heerlijk genoten van de sneeuw, haar vriendjes en familie. Ze zit lekker in haar vel en ziet overal de humor wel van in en steelt vaak de show. De harten die ze nog niet gestolen heeft (en dat zijn er maar bar weinig) staan vast op haar "to do" lijstje voor 2010 want eerlijk is eerlijk zij is iemand die het anderen graag naar de zin maakt. Confrontaties gaat ze uit de weg en voor ruzie draait ze haar lichaampje letterlijk om. Ze zegt vaak tegen ons papa/mama, je bent een echte lieveling en ze weet heel goed dat wij dat ook van haar vinden. Ik hoop dat 2010 een mooi jaar zal worden voor iedereen, dat grote en kleine wensen uit mogen komen en dat we nog maar lang en in goede gezondheid mogen genieten van alles wat ons ontroerd en een ieder die ons lief is. Liefs Jurgen, Bianca en Lu-Sanne

School, jarig, Sint en afscheid.

  

Lu-Sanne gaat nu al weer een aantal weken naar school en dat gaat eigenlijk prima. Natuurlijk kletst ze de oren nog niet van juf haar hoofd maar dat hadden we ook nog niet verwacht. Lu-Sanne neemt voor zulke dingen altijd de tijd. Het valt nu wel echt op hoe klein ze eigenlijk is, zeker omdat de kleuters van groep 1 en 2 van haar basisschool bij elkaar zitten. Nu zijn er altijd bijdehante kippies die haar als een grote pop zien en die haar op willen tillen en daar heeft ze helemaal geen idee in. De juffen leren de kinderen om te gaan met de kreet “stop, dit wil ik niet”. Lu-Sanne doet dit ook keurig met een handje erbij alleen werkt het thuis beter dan op school, zeker ook omdat het er hier een stuk overtuigender uit komt als daar! Voor de rest doet ze prima mee en gaat ze huppelend naar school en komt ze er met een brede lach weer uit. Ze moet alleen even haar plekje zien te vinden in deze nieuwe situatie. Ze is ’s middags uit school wel erg moe en zeker de eerste weken haalde ze soms niet eens het avondeten meer. Hoewel ze daar ook wel steeds beter aan went heb ik ook ontdekt dat ik haar beter rond een uur of 4, half 5 lekker uitgebreid in bad kan laten gaan en dat ze dan weer een beetje opkikkert. Zo kan ze dan in haar pyjama naar Sesamstraat kijken terwijl ik het eten klaar maak. Natuurlijk werkt dit niet op de dagen dat ik werk maar omdat ik dan al eten klaar gemaakt heb gaat dit meestal ook wel redelijk. Ook voor mij is het nog lastig hoor om een ritme te vinden. “s Maandags geen geld voor de zending vergeten mee te geven, woensdag gymen, donderdagmiddag mogen de kinderen eigen speelgoed meenemen en dan hebben we natuurlijk ook nog allemaal dingen tussendoor die ik niet moet vergeten.  Nee, mama moet ook erg wennen! Als ik boodschappen doe gaat het allemaal veel sneller, maar dat gezellige gebabbel zo samen mis ik wel hoor! Maar ja, het hele leven is loslaten en dit hoort er gewoon bij. Het is ook al weer even geleden dat het 13 oktober was en ze echt 4 werd (ze zat toen al een aantal dagen op school) en haar feestjes vond ze echt super. Eerst vrijdag voor 3 Chinese vriendinnetjes uit het dorp. Op zondag hadden we feest met de familie en op haar verjaardag zelf mocht ze lekker fruit trakteren op school en ’s middags had papa lekker vrij en is Lu-Sanne ook thuis gebleven. Al met al een verjaardag om op terug te kijken! En nu is Sint weer in het land, helemaal vol is ze ervan. Mama mag ik schoentje zetten? Mama wanneer is Sinterklaas nou jarig? Mama heb je nog peentjes, een appel en water voor het paard? We genieten er volop van, wat een leuke tijd. Hoewel het ook weer een spannende tijd is voor haar. Ze is nu door school ook heel erg bezig met de dagen en vraagt ’s ochtends altijd welke dag het is en of mama moet werken of ze naar tante Anita moet en hoeveel keer ze die dag naar school moet. Ik heb een keer gezegd en dan begint de week weer opnieuw waarna ze kwam na Sinterklaas komt toch kerst en dan komt toch pang-pang (oud en nieuw, dat pang-pang slaat dus op het vuurwerk) en dan begint het toch weer opnieuw? Mooi gevonden.

In al deze drukke tijden vol veranderingen voor Lu-Sanne hebben wij helaas op 21 oktober afscheid moeten nemen van onze lieve trouwe kat Youpie. Pas 3 weken wisten we dat hij ziek was. Hij wordt door ons alle 3 erg gemist. Wat heb ik veel liefde gehad van hem, verplicht kroelen, in alle moeilijke tijden die we de afgelopen jaren hebben gehad, vond hij altijd goed. Lu-Sanne zag in hem echt een maatje, het is nog niet eens zo heel lang geleden dat ze hem op een zondag vroeg in de morgen probeerde te laten drinken uit een bekertje. Of dat ze door de kamers liep en zei: 1,2,3 hup lopen en dat hij achter haar aandribbelde.  Ze heeft het nog regelmatig over hem en je kunt ook wel merken dat ze hem mist. Afscheid nemen doet pijn, helaas hoort dat ook bij het leven.

 

Waarom?

Als Lu-Sanne dit web-log echt intensief gevolgd zou hebben had ze mij ongetwijfeld de volgende vragen gesteld: Mama waarom staan er geen nieuwe verhaaltjes meer op de computer, mama waarom staan er geen foto’s meer op het web-log… Mama waarom, mama waarom. Nou goed een aantal redenen: eigenlijk  de cliché antwoorden, geen tijd, geen fut en vul ze maar aan. Omdat we recentelijk de “rechten” voor het volgende jaar voor het web-log moesten verlengen. Lees er moest gewoon weer 20 dollar ofzo geschokt worden dacht ik dan is het wel zo leuk om er weer eens iets actueels op te zetten.

De afgelopen maanden zijn hectisch, druk en chaotisch geweest en ik ga dus ook geen opsomming meer maken van alles. De hoogtepunten van de afgelopen maanden zijn toch wel  1)onze zomervakantie naar Frankrijk die begon met een dagje EuroDisney, echt een complete topper wat ons drietjes betreft.  2)de tuin die na veel geploeter en 3,5 jaar nadat we in dit huis zijn gaan wonen eindelijk af is en waar vooral ik ongegeneerd van kan genieten en 3) last-but not least is Lu-Sanne verhuisd naar haar felbegeerde prinsessenkamer. Dit betekent een andere kamer, wat andere spullen en vooral veel ruimte. Ze vindt het heerlijk om daar zelf te spelen en een deel van het speelgoed uit de huiskamer is naar boven gegaan. Voor Lu-Sanne staat alles in het teken van haar naderende afscheid van de peuterspeelzaal en het kinderdagverblijf, de komst van haar nieuwe school en natuurlijk haar verjaardag. Op 1 oktober a.s. is de grote dag en zal ze naar de “Regenboog” gaan niet alleen voor haar een mega verandering maar ook voor mij. Wat zal het ineens stil worden de dagen zonder haar. Op vrijdag gaat ze gelukkig nog niet naar school zolang ze in groep 1 zit dus stiekem vind ik dat nog wel fijn, nog even een jaartje om echt helemaal af te kicken. Ik weet ook dat juffen en vriendinnetjes nu steeds belangrijker gaan worden en dat is ook goed zo hoort het maar het zal wel vreemd zijn allemaal! We merken nu ook dat ze echt graag met bepaalde kindjes speelt en dat ze dat ook echt leuk vindt. Naarmate de veranderingen dichterbij komen merken we ook wel dat ze onrustiger gaat slapen en graag hoort hoe de dag op de basisschool verloopt, wie haar uit school komt halen enz. Ze heeft er zich zelf al een hele voorstelling van gemaakt want regelmatig zitten alle poppen op een stoeltje en dan zwaait juf Lu-Sanne de scepter, en streng dat ze is, de een na de ander verdwijnt in de hoek. Geen idee hoe ze daar bij komt, ik heb het wel over de hoek maar zelden staat ze erin.

Waarom (2)

Behalve hoogtepunten hebben we toch ook wel een anti-climax gehad.  Na bijna 1,5 jaar op de SN wachtlijst te hebben gestaan hebben we besloten om met de procedure te stoppen. De SN voorstellen van die afgelopen (bijna)1.5 jaar sloot op geen enkele manier aan bij onze grenzen en wensen voor een 2e kindje met een medisch dossier. Hoe moeilijk te bevatten is het dan dat er net nadat wij ons teruggetrokken hebben uit de procedure toch ineens minstens 2  “lichtere” SN voorstellen binnen kwamen bij Meiling. Hier hadden we qua leeftijd niet voor in aanmerking gekomen maar toch, het kon dus nog wel. Hoe de andere kinddossiers er uit hebben gezien weten we niet en of we er nog bij gezeten zouden hebben zullen we nooit weten. Dat maakt dat we het soms toch best moeilijk hebben met deze afgebroken procedure. Om in de vraagstelling van Lu-Sanne te blijven, kan ik me voorstellen dat zij ooit gaat vragen waarom heb ik geen broertje of zusje uit China gekregen, waarom zijn jullie dan gestopt, waarom, waarom…..Ik ga dat hier op het log ook niet verder uitleggen, wie ons goed kent weet dat we hier letterlijk al maanden mee geworsteld hebben en dat de definitieve breuk ook echt heel moeilijk is gevallen. Maar aan Lu-Sanne hebben we straks wel het een en ander uit te leggen. Over het waarom, dat zal nog moeilijk worden. Soms zijn dingen niet in een paar zinnen te verwoorden. Waarom, zal Lu-Sanne ooit vragen, kwam juist ik dan wel bij jullie, daar kan ik met heel m’n hart op antwoorden: omdat jij ons kindje bent, jij hoort bij ons en we kunnen je geen dag meer missen. Daarom!!!

    

Website statistieken